foto's gemaakt door Kor Kuiper en Bert Woltjes van het rootsfestival in vanBeresteijn op zaterdag 10-05-2008

Iain Matthews (Scunthorpe, 16 juni 1946) is een Brits musicus. Zijn oorspronkelijke naam is Ian Matthew MacDonald. Vanaf 1968 tot 1989 noemde hij zich Ian Matthews.

Matthews speelde in de vroege jaren 60 in verschillende lokale amateurbands, totdat hij in 1966 verhuisde naar Londen en lid werd van de band Pyramid. Hij verliet Pyramid om zich aan te sluiten bij Fairport Convention, een folkrockband die in eerste instantie sterk op de Amerikaanse folk was gericht. Matthews was een van de zangers op de eerste twee albums van deze band. In 1969, toen Fairport Convention zich tegen zijn zin meer door de Engelse en keltische folk liet inspireren, verliet Matthews de groep tijdens de opnames voor het derde album.

Hij nam in 1970 een solo-album op onder de naam Matthews Southern Comfort, daarbij geholpen door enkele leden van Fairport Convention. Matthews Southern Comfort zou later uitgroeien tot een band. Met deze groep bracht hij twee albums uit en had hij een wereldhit met het door Joni Mitchell geschreven Woodstock. Kort daarop ontbond hij zijn groep en ging korte tijd solo verder. In 1972 richtte hij wederom een band op, Plainsong, waarmee een album werd uitgebracht voordat de groep in 1974 weer werd ontbonden. Inmiddels was hij naar de Verenigde Staten geëmigreerd. Hierna bracht hij een aantal solo-albums uit, waarvan de meeste door de critici positief werden onthaald maar die geen van alle commercieel succes hadden.

Nadat in 1984 platenmaatschappij Polyfram zijn album Shook alleen in Duitsland uitbracht besloot Matthews te stoppen met muziek maken. In 1986 herzag hij deze beslissing, na een optreden op het jaarlijkse reüniefestival van Fairport Convention. Sindsdien nam hij een groot aantal albums op, zowel solo als met bands, waaronder het heropgerichte Plainsong.

Bart Oostindie  

Het zingen van teksten met een pakkend verhaal, verpakt in interessante melodieën en harmonieën en puttend uit brede invloeden van folk, roots, jazz en blues, dat is in het kort een typering van de Limburgse troubadour Bart Ooostindie. Vanaf z'n 18e trekt hij een aantal jaren door heel Europa rond als straatmuzikant. Omdat hij zich vervolgens serieus wil bekwamen als gitarist vinden we hem de volgende 4 jaar op het Conservatorium, eerst in Maastricht en daarna Amsterdam. In 2002 sluit hij zich aan bij Mo'Jones, met wie hij op het podium van het befaamde North Sea Jazzfestival staat. Mo'Jones kenmerkt zich door een mix van vele stijlen als funk, soul, swing, lounge, folk en dat blijkt een perfecte leerschool voor Bart. Bij Mo'Jones treft hij voormalig maatje van het Maastrichtse Conservatorium pianist Mike Roelofs en start met hem de lounge/funk band Down South.

Dat Bart Oostindie ook als singer-songwriter goed uit de voeten kan blijkt eind februari 2005 als hij de Alfa Award wint, een competitie van het L1 TV programma De Muziekfabriek. Met het nummer 'Grandson' maakt Bart grote indruk op de jury. Samen met toetsenist Mike Roelofs, bassist Jo Didderen en drummer Sjoerd Rutten wordt de debuut EP 'Grandson' opgenomen, die in de Limbo Top 10 een eerste plaats bereikt.

De muziek van Bart Oostindie heeft raakvlakken met de jaren 60 folk/roots traditie (Nick Drake, Fred Neil), maar Barts sound is rijker.

Edo Donkers

Toen Edo (Den Haag, 1972) midden jaren 80 voor het eerst een gitaar ter hand nam, droomde hij al hardop over een leven als artiest. De platen van John Denver stuwden hem in de richting van het lied. Radiohitparades en cabaretplaten maakten het plaatje compleet. Muziek en Edo lieten elkaar niet meer los.
Zijn zelfgeschreven liedjes, vanaf het begin in het Engels, bracht hij als puber al ten gehore in de rijk gevulde schoolaula. Met opmerkelijke ovaties tot gevolg.

Werk en liefde brachten Edo begin jaren 90 naar Amsterdam. Hij zocht de muziek op door te gaan werken in verschillende CD winkels. In die periode was hij de ene helft in het cabaretduo ‘Mestoverschot’, dat met een liedjesprogramma langs de Nederlandse theaters toerde tijdens het Amsterdams Kleinkunst Festival. Dit leverde een halve finaleplaats en een publieksprijs op. Hierna trok Edo de stoute schoenen weer aan en stond een jaartje in de stand-up comedy arena met het gezelschap de ‘Comedy Explosion’. 

Cabaret en stand-up comedy waren geweldige en leerzame ervaringen, maar leerden Edo dat het schrijven van Nederlandse teksten hem een artistieke rem gaven. Het terugkeren naar de (Amerikaans-) Engelse taal voelde gek genoeg als ‘thuiskomen’. “Voor mij is de singer-songwriter stijl, de popmuziek, nu eenmaal verbonden met de Engelse taal. Een beetje zoals opera dat is met het Italiaans en Duits”

In ‘98 en de jaren die daarop volgden vond hij zijn professionele draai bij een milieuorganisatie. Deze jaren was het ‘bandje in- bandje uit’. Een rode draad was de samenwerking met singer-songwriter/gitarist Matthieu Brandt, waarmee hij vijf jaar in de band ‘Mindway’ speelde. Na zijn verblijf in Griekenland, wat uiteindelijk leidde tot 'Warning Signs', overstemde de roep van het lied alle werkambities. Met deze CD-release en bijbehorende reeks optredens geeft hij zijn bestaan als singer-songwriter ruim baan.

Eric Devries

Eric Devries stond ooit aan de basis van 'The Big Easy' waarmee hij in '92 de tweede plaats behaalde in de finale van de Grote Prijs van Nederland. De band werd geroemd vanwege de songs en teksten van Devries en viel op door de driestemmige samenzang en de combinatie van akoestisch en elektrisch gitaar. Verder speelde hij bij de Nederlandstalige rootsband Bengels en vormde hij jarenlang een akoestisch singer-songwriter duo met BJ Baartmans. Zijn langverwachte debuut cd werd in de pers zeer goed ontvangen. 

Na zijn opmerkelijke debuut album “Little of a Romeo” (2004) verschijnt in November 2007 de tweede cd van Eric Devries. “Sweet Oblivion” komt uit op InbetweensRecords en is grotendeels opgenomen met zijn nieuwe band “The Easy” met Alan McLachlan (The Scene / Sjako) op gitaar, Bartel Bartels (Prof. Nomad) op bas en Stephan vanderMeijden (Prof. Nomad, Pawnshop) op drums. Met opvallende bijdragen van gastmuzikanten als BJ Baartmans (gitaar), Harrie Brekelmans (pedal steel), Eric van de Bovenkamp (toetsen) en Jelka van Houten (zang). De songs met band worden op de cd aangevuld met de zogenaamde ‘Tulsa Tapes’, drie songs die Eric opnam in de V.S. tijdens een tournee door Oklahoma.

foto hierboven gemaakt door Bert Woltjes

Naast zijn solo activiteiten maakt Eric Devries deel uit van het singer-songwriter collectief “Songwriters United” waarmee hij in 2005 een live DVD uitbrengt. In september 2007 verschijnt hun eerste gezamenlijke cd "Another round with... Songwriters United". Andere projecten zijn onder meer The Sidewalk Experience (Oerol) en The Subterranean Outlaws (Bob Dylan tribute).

Kunst en Kikitsch

Dynamiek, passie en samenspel is wat je kunt verwachten van dit ambitieuze akoestische duo. Zangeres Astrid Kunst en gitarist Michel van der Zanden zijn de uitdaging aangegaan om met een kleine bezetting bestaande nummers in een akoestische setting, nieuw leven in te blazen.

Astrid Kunst is sinds 8 jaar serieus bezig om aan de weg te timmeren als artiest en songwriter. Reeds studeert zij aan het conservatorium in Amsterdam, op de afdeling POP. Deze veelzijdige zangeres is niet in 1 hokje te plaatsen en zingt in verschillende stijlen die zij goed beheerst.

Shannon Lyon

Shannon Lyon vertelt in z'n liedjes over de liefde en de eenzaamheid die het leven van de troubadour vergezellen. Hij wordt vaak vergeleken met artiesten als Neil Young, Townes Van Zandt en Richard Buckner. Net als voorganger ‘Wandered’ (IRCD017) is het nieuwe album ‘Safe Inside’ opgenomen in Léon’s Farm te Boekend (Venlo). De productionele leiding was in handen van BJ Baartmans, die ook diverse gitaren, bas en banjo voor z’n rekening nam.

leuke finale met v.l.n.r. Bart Oostindie, Eric Devries, Shannon Lyon, Iain Matthews en Mike Roelofs