|
Straatmuzikanten
zaterdag 17 september
tijdens de Pruiverij Singer/Songwriters in het hele centrum van Veendam
|
Piet Kok
Piet Kok
treedt sinds 1968 op als zanger- gitarist, afwisselend
als solo- artiest of in groepsverband. Hij speelt in de
jaren zeventig in de groepen Farmer’s Union ( met o.a.
Sido Martens en Nanne Kalma) en Irolt (met o.a. Inez
Timmer en Nanne Kalma). Met Farmer’s Union maakt hij de
LP Reunion en hij speelt mee op de LP Kattekwea van
Irolt. Tevens maakt hij, onder de naam Pete Cox, twee
solo- lp’s One Way Street en Rambling Round. In deze
tijd doet hij veel optredens, o.a. in voorprogramma’s
van de Engelse groepen Magna Carta en Camel. Tevens doet
hij een optreden in Zuid- Engeland met David Cousins,
zanger van The Strawbs.In de jaren tachtig formeert hij
de Pete Cox Band met o.a Hubert Heeringa op saxofoon.
Met deze band wint hij in 1987 het Bluesconcours van het
Middelsee Jazztreffen in Leeuwarden waarna vele
optredens volgen. In de jaren negentig gaat hij weer op
de solotoer en in 2001 maakt hij een CD waarop hij
Nederlandstalige gedichten zingt van de Irakese dichter
Al Galidi, getiteld Vlucht naar de zee. Ze doen samen
veel optredens, o.a. in Antwerpen.In het najaar van 2005
is de CD SOLO van hem verschenen met daarop Engelstalige
liedjes. Deze CD is een goede afspiegeling van wat Piet
Kok op dit moment brengt: een mengeling van Folk en
Blues, bestaande uit eigen songs, traditionele folk – en
bluessongs en covers, zichzelf begeleidend op gitaar`,
mandoline en mondharmonica |
|
|
|
|
|
Eric Devries
Eric Devries was ooit frontman van 'The Big
Easy' waarmee hij in '92 de tweede plaats behaalde in de finale van
de Grote Prijs van Nederland. De band werd geroemd vanwege de songs
en teksten van Devries en viel op door de driestemmige samenzang en
de combinatie van akoestisch en elektrisch gitaar.
Verder speelde
hij als gitarist bij de Nederlandstalige rootsband Bengels en vormde
jarenlang een akoestisch singer-songwriter duo met BJ Baartmans.
Zijn langverwachte debuut cd “Little of a Romeo” (2004) wordt in de
pers zeer goed ontvangen. Na zijn opmerkelijke debuut album “Little
of a Romeo” verschijnt in december 2007 de tweede cd van Eric
Devries. “Sweet Oblivion” verschijnt op Inbetweens Records en is
grotendeels opgenomen met zijn nieuwe band “The Easy” met Alan
McLachlan (The Scene / Sjako) op gitaar, Bartel Bartels (Prof. Nomad)
op bas en Stephan van der Meijden (Prof. Nomad, Pawnshop) op drums.
Met opvallende bijdragen van gastmuzikanten als BJ Baartmans
(gitaar), Harrie Brekelmans (pedal steel), Eric van de Bovenkamp
(toetsen) en Jelka van Houten (zang).
De songs met band worden op de cd aangevuld met de zogenaamde ‘Tulsa
Tapes’, drie songs die Eric opnam in Tulsa, Oklahoma tijdens een
Amerikaanse tournee.
|
|
|
|
|
Gerry Wolthof
Het is 1973 Gerry Wolthof is 15 jaar en gaat zich
interesseren en ontwikkelen in muziek, voornamelijk
West Coast Music, in 1979 begint Gerry met wat
vrienden zijn eerste band. Wat veel mensen al
meteen opviel was de grote gelijkenis qua zang en
uiterlijk met Neil Young. Het is 1984 als een kennis
hem inschrijft als Neil Young bij de Sound Mix Show
van Hennie Huisman, hij start in 1985 tijdens een
feestweek in Bellingwolde (Rheder brug feesten) waar
hij wint en eindigt in 1986 als Neil Young op een 3e
plaats achter o.a. winnaar (Elvis) Rene Shuman. In
de laatste 10 jaar is er met zijn op veel plaatsen
gespeeld zoals: Huntenpop, TT nachten, Neil Young
fanclubdagen in Nederland en Duitsland,
Blommenkinders, Woodstock aan de Maas, Peace in Riis
en ettelijke grote en kleine kroegen. In al die
jaren is Gerry ook solo optredens blijven doen, als
zanger van eigen werk en nummers van de groten der
aarde zoals Bob Dylan, Cat Stevens, John Lennon,
Paul McCartney etc. Maar ook als solomuzikant die
een ode brengt aan Neil Young. |
|
|
|
|
Bean Sprouts
Singer-songwriter duo
Liesbeth Kemerlings en
Martijn de Kleer vormen samen de
basis van de band
Beansprouts.
Gewapend met een repertoire van Amerikaanse
rootsmuziek verdienden zij hun sporen in het
akoestische muziekcircuit in binnen en buitenland.
De traditionals werden vervangen door eigen werk en
voor de debuut CD getiteld
Happy go lucky werd gekozen voor een
eigentijds elektrisch-akoestisch roots geluid.De
huidige bezetting van
Beansprouts is:
Liesbeth Kemerlings - Zang,
akoestische gitaar.
Martijn de Kleer - Zang, akoestische
en elektrische gitaar, banjo, mandoline, fiddle. |
|
|
|
Bad Mojo
Bad Mojo is een krachtige rockband uit de stad
Groningen,bestaande uit vier muzikanten. Van
bombastische ballads tot het ruigere werk,zo
proberen zij het publiek voor zich te winnen. De van
origine Friese frontvrouw Mirthe Meter komt goed uit
de verf met haar rauwe, maar toch gevoelig
stemgeluid. De scheurende en soepele partijen op de
gitaar, verzorgd door Thijs Kuik, zorgen voor een
rauwe rand aan het geheel. De vloeiende baspartijen
van Arno Miedema zorgen dat je muziek niet alleen
hoort, maar ook kunt voelen. Uiteindelijk wordt het
enthousiasme van drummer Niels Fischer niet
vergeten. De stevige slagen van Niels zorgen ervoor
dat het een feest wordt.
Maar dat ze hun nummers ook prachtig akoestisch
kunnen neerzetten,laten ze zien op het
straatmuzikantenfestival in veemdam. |
|
|
|
Elate 2 Enter (tommy
meyborg)
Elate 2 Enter,is de jonge singersongwriter Tommy
meyborg uit winschoten.
Met zijn bijzonder (volwassen) stem geluid,weet hij
het publiek te raken.
Veel van Tommy zijn nummers zijn geinspireerd door
zijn dagelijkse wandel,een bloem of een vogel kunnen
voor hem genoeg zijn om een nieuw liedje te
schrijven.
Op dit moment werkt hij aan zijn eerste E.P
Tommy zal tijdens zijn optreden op het
festival,muzikaal bijgestaan worden door acteur en
(tv) presentator Basz de Jonge |
|
|
|
|
Robin Steneker
Robin Steneker schrijft,
speelt en zingt zijn gevoel. Een gepassioneerde
singer/songwriter die niks liever doet dan zijn
passie delen met zijn publiek.
Robin is opgegroeid in
een muzikale familie met een uitgebreide CD
collectie. Hoewel Robin pas op zijn 13e begon
met muziek maken, heeft hij tot die tijd al wel
een brede muzieksmaak ontwikkeld. De invloeden
van de muziek waar al die jaren naar geluisterd
is hebben zich nu ontwikkeld tot een stijl
waarin Robin zijn eigen nummers schrijft. Deze
nog jonge, maar zeer getalenteerde artiest gaat
na een tijd hard werken nu dan ook zijn debuut
CD uitbrengen. Na een lange fase van
ontwikkeling en groei is Robin zijn materiaal
rijp genoeg om ter gehore gebracht te worden.
Robin geeft de voorkeur aan live muziek en met
dat gevoel is het album ook vastgelegd. Toch
blijft de ervaring van een “echt” optreden het
mooiste wat er is. Robin doet dan ook zijn
uiterste best om deze ervaring met zoveel
mogelijk muziekliefhebbers te delen.
|
|
|
|
|
Mr Jones
Mr Jones is een akoestisch duo bestaande
uitgitarist
Willem Reitsema
en zanger
Elias de
Vries.
Reeds in 1993 werd onder de naam Mr Jones
met eenvolledige band een album uitgebracht
onder de titel “Articles”.Na het
uiteenvallen van Mr Jones in 1996, werkten
beide muzikanten mee aan verschillende
projecten maar bleven Reitsema en de Vries
achter de schermen bezig met hetzoeken naar
songs en het schrijven van eigen werk. Sinds
2001 staan ze ook weer samen op het podium
en brengen ze een breed repertoire van
songs. “Akoestisch Integer” en tweestemmig,
staat Mr Jones garant voor een professionele
avond live muziek. |
|
|
|
|
Grumpy Old Men
Grumpy
Old Men is opgericht in 2007 en speelt muziek uit de
Amerikaanse, Engelse, Schotse en Ierse traditie. Met
vele jaren ervaring in meerdere bands in hun bagage
zijn ‘de grumpies’ terug gekeerd bij de eeuwige
bron van goede muziek; het hart, een paar biertjes
en een heleboel lol. Hun optredens, altijd onder
het motto ‘beter ruw en echt, dan meesterlijk
saai’, leiden tot enthousiaste reacties. Ook op hun
eerste CD doen ze dit motto recht. Going Places
is ontstaan in de eigen vertrouwde oefenruimte,
bevat one-take opnamen en klinkt ongepolijst,
alsof de band voor je staat te spelen. De keuze van
de nummers laat zien dat Grumpy Old Men zich niet in
een hokje wil laten plaatsen en bevat ondermeer
bluegrass (Foggy Mountain Top), een Schotse ballade
(Wild Mountain Thyme), een Amerikaanse traditional
met eeuwendiepe Engelse wortels (Railroad Boy) en
een in 1949 door de legendarische Hank Williams
opgenomen country song (Lost Highway). Het
karakteristieke Grumpy Old Men-geluid smeedt dit
alles tot een onmiskenbare eenheid. Bezetting:
Cees Reezigt – Zang,mandoline,gitaar, Marcel
Bax–Zang,gitaar,mandoline,mondharmonica, Nick van
Beest – Gitaar, banjo, mandoline |
|
|
|
|
Mark Dontje
Mark Dontje is een 25 jarige zanger / gitarist
die er van geniet om songs van zijn favoriete
artiesten voor het publiek te spelen. In een
kroeg, het theater, op een verjaardagsfeest of
in de open lucht: het maakt niet uit in welke
vorm. Hij speelt zo de hele avond vol met zijn
akoestische repertoire. Vooral liedjes van
singer/songwriters passen goed bij zijn stem en
stijl van gitaarspelen; denk aan John Mayer,
Bruce Springsteen, Milow en Novastar. Maar hij
maakt ook graag zijn eigen versies van nummers
van bands als U2 of Pearl Jam. Eigenlijk is het
allemaal begonnen bij een concert van zijn
naamgenoot Mark Knopfler. Op 17 jarige leeftijd
drong het tijdens dit concert tot Mark door dat
hij niets liever wilde dan zelf ook eens te gaan
proberen gitaar te spelen. Van jongs af aan
luisterde hij al ontzettend veel naar muziek,
maar had nooit de stap genomen het zelf ook te
gaan beoefenen. Vanaf het moment dat hij zijn
gitaar had werd muziek maken zijn passie. Op
zijn 19e trad hij voor het eerst op en won
meteen de eerste prijs op het Straatmuzikanten
festival in Veendam. Hierna werd hij steeds meer
gevraagd om optredens te geven in de omgeving.
Zo speelde hij bijvoorbeeld in Theater ’Van
Beresteyn’ in Veendam en twee keer in Café de
Amer in Amen. Over dit laatste optreden schreef
Linda Simpson, zangeres van Magna Carta: ‘He
sounded so much like the young Bob Dylan with
his first song it was uncanny … It's good to
know that there are still young people that love
the acoustic sound’. Wat betreft
toekomstplannen: Mark heeft de wens in de
toekomst zijn eigen nummers te gaan schrijven.
Ook wil hij binnenkort een EP met covers op gaan
nemen. En natuurlijk zo veel mogelijk optrede |
|
|
|
|
Harry Loco
De singer/songwriter Harry Loco speelde 7 jaar lang
samen met Jack Simon in het duo Snoaren. Na een
sabactical jaar besloot Harry om in 2001 naar Londen te
vertrekken, om daar in de straten te gaan spelen. “With
a simple twist of fate” speelde Harry nog diezelfde
avond in Troubadour, de club waar zijn voorbeeld Bob
Dylan ook ooit zijn eerste optreden in Engeland had
gegeven. Dit eerste bezoek aan Londen werd een
openbaring: Harry speelde in het voorprogramma van
P.F.Sloan (Eve of destruction) in de 12BAR, en de
ontmoette Brian of Westminster. In 2007 start Harry Loco
met een nieuwe Cd-Single, “Working On The Road” .
“Working On The Road” is zijn eerste officiële
Nederlandse release ,het nummer is geschreven n.a.v.de
wegwerkzaamheden langs de Nederlandse wegen, en roept de
automobilisten op om het wat kalmer aan te doen (slow
down ,slow down!), er werken MENSEN aan de weg ! Harry
Loco schrijft al zijn nummers zelf ,de arrangementen
zijn van Coos Grevelink. Maar luister zelf dit is boven
Nederlands peil ! |
|
|
|
|
Johannes
Bodingius,
Ooit gaf
zijn moeder hem een ukelele om "dat gezing" in bedwang
te houden maar het échte spelen begon voor Johannes op
het podium in het huis van gitaarbouwer Juan da Montagne
in Geldrop, tegelijkertijd met de Nederlandse
singersongwriter Ad van Meurs ("The Watchman")
In 1974 zette zijn toenmalige manager hem onaangekondigd
neer op het 1e Lochem Pop Festival, vooraf aan (het
eerste optreden van)Normaal en de Engelse groep Mud. De
regen en de weinige belangstelling waren geen reden om
op te geven en het werd daarna een lange lijst met
optredens, opnames en tournee's niet alleen in Nederland
maar ook in Denemarken, Engeland, Frankrijk,
Zwitserland, Oostenrijk, Tsjechië, Italië. In allerlei
duidelijke en onduidelijke formaties, met wie hij overal
voor radio en tv optrad en waarbij hij moeiteloos
switchte tussen gitaar, mandoline en contrabas.
Steeds bleef zang echter de hoofdmoot. Zijn stem houdt
het midden tussen de stem van Paul Weller, Guy Clark en
Paul Brady.Johannes is een veelzijdig musicus.
Hij heeft twee cd's uitgebracht met eigen, meestal
autobiografisch werk. |
|
|
|
|